Сьвяточны зварот Васіля Быкава да суайчыньнікаў.

У вялікім гістарычным часе воляй скрушнага лёсу сталася так, што беларусы больш страцілі, чым набылі. Нават і ў сучасным постіндустрыяльным сьвеце, у якім многія постіндустрыяльныя нацыі адно расквітнелі, набылі незалежнасьць, дамагліся дэмакратычнага ладу і эканамічных дабротаў, мы ж і ў пачатку трэцяга тысячагодзьдзя ад Нараджэньня Хрыстовага ня можам нават ажыцьцявіць сваёй паўнавартаснай самаідэнтыфікацыі.

Знакаміты Акт 25 Сакавіка 1918 году — самая значная падзея ў нашай гісторыі, у якой засяродзілася ці ня ўся сутнасьць нашай нацыянальнай ідэі. З вышыні мінулага добра ўжо відаць, што нават малаважнае тое, ці дасягнутая заяўленая мэта. Для нас ня меней важна, што яна была заяўленая — рашуча, па-дзяржаўнаму, на ўсю Беларусь і на ўвесь сьвет. Тыя, што вартыя яе былі пачуць, пачулі, для іншых жа яна засталася без карысьці.

З тае пары стала зразумела, што менавіта гэтая мэта ёсьць ключом да нацыянальнага шчасьця і дабрабыту, што асабліва важнае ў наш лібэральны век. Колькі будзе жыць нацыя, столькі будзе памятаць герояў 25 Сакавіка, яго шараговых творцаў — і незалежна ад таго, ці хутка мы даможамся тагачасных мэтаў. А калі і не даможамся нават, дык мець тое на мэце тым болей важна заўсёды. Таму: жыве Беларусь! — гукаю я сёньня разам з тымі, хто пад бел-чырвона-белым сьцягам абараняе на беларускай зямлі галоўнае — права свабоды і незалежнасьці. Вам, дарагія мае землякі, гонар і слава!

25 сакавіка 2001 г.